Zanim na firmamencie historii rozbłysnął geniusz Johanna Sebastiana Bacha, na przestrzeni XVI i XVII wieku wielu utalentowanych twórców kształtowało obraz niemieckiej muzyki religijnej. Jednym z pierwszych kompozytorów, który w swojej twórczości sięgał po włoskie innowacje, był Johann Hermann Schein (1586–1630). Choć nigdy nie wyjechał z ojczyzny, rzetelne studia m.in. nad dziełami Lodovica Viadany pozwoliły mu przyswoić zasady rodem z Italii. Czerpał z tej wiedzy, pisząc motety madrygałowe, zebrane w Israelsbrünnlein, w których zastosował figury retoryczne, malarstwo dźwiękowe, kontrasty fakturalne i ciekawe rozwiązania harmoniczne, osiągając szczególnego rodzaju ekspresję.
Pierwszy, który badał możliwości włączania elementów ilustracyjnych do utworów w języku niemieckim, był Leonhard Lechner (1553–1606), wybitny uczeń Orlanda di Lasso. Doskonale opanował on tajniki polifonicznego warsztatu swojego mistrza, czerpiąc jednocześnie z wyrafinowanego stylu włoskich madrygałów. Połączenie tych inspiracji z indywidualną wyobraźnią dźwiękową i niezależnością myśli pozwoliło mu stworzyć przejmujące opracowania niemieckich tekstów; zawarty w manuskrypcie z 1606 roku cykl Deutsche Sprüche von Leben und Tod wyróżnia się oryginalnością i umiejętnym stosowaniem techniki polifonicznej oraz środków ilustrujących tekst.
W programie znalazły się także utrzymane w stile antico wybrane motety z Geistliche Chormusik Heinricha Schütza (1585–1672). Twórca uważany za najważniejszego niemieckiego kompozytora przed Bachem zawarł w tym zbiorze własne 5-, 6- i 7-głosowe utwory, a także niemieckie opracowania motetów swojego mistrza Andrei Gabrielego. Doskonała integracja włoskiego stylu i prozodii ojczystego języka jest jedną z kluczowych zasług tego twórcy.
Koncert zwieńczy imponujący motet Singet dem Herrn BWV 225 Johanna Sebastiana Bacha. Choć przeznaczony jest na dwa chóry z towarzyszeniem jedynie basso continuo, dzięki oryginalnym rozwiązaniom technicznym przywołuje brzmienie całej gamy biblijnych instrumentów wymienionych w wersetach zaczerpniętych m.in. z psalmów Dawidowych nr 149 i 150. Teologiczna głębia zamknięta w muzycznej formie kształtuje — jak trafnie stwierdza John Elliot Gardiner — „jeden z najbardziej radosnych, nasyconych tańcem utworów wokalnych, jakie Bach kiedykolwiek napisał”.
Miejsce: Kościół ewangelicko-augsburski Świętej Trójcy, Plac S. Małachowskiego 1, Warszawa
Czas trwania: ok. 1 h
W razie pytań jesteśmy do dyspozycji na miejscu wydarzenia lub telefonicznie: +48 500 309 424 (od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00–17:00)
Bezpieczne zakupy u oficjalnych dystrybutorów
Zakup biletu reklamowego odbywa się na stronie oficjalnego dystrybutora biletów. Pamiętaj, że jeśli miejsca są numerowane, a bilety są oferowane przez kilka firm, każda z nich udostępnia inny pulę miejsc do wyboru.