LICHO STUDIO POP—UP / WYSTAWA

Licho Studio to alter ego Pawła Olszczyńskiego. Twórca, określający siebie mianem „artysty-plastyka”, powraca do korzeni tego terminu. Glinę traktuje jako kolejny, przestrzenny środek wyrazu dla swojego charakterystycznego języka wizualnego — naturalne rozwinięcie warsztatu rysownika na formach przestrzennych.

Rdzeniem wystawy jest kolekcja blisko 40 ceramicznych talerzy, będących formalnym nawiązaniem do estetyki „new look”, w której tzw. Pikasiaki stanowiły konkurencyjną dla tradycyjnego obrazu formę dekoracji.

Warsztat rysownika przenika tu w materię ceramiczną. Artysta wykorzystuje technikę malowania podszkliwnego angobami na surowej glinie, co pozwala mu na zachowanie niemal graficznej precyzji. Użycie techniki natrysku owocuje miękkimi, gradientowymi przejściami, które stanowią tło dla gęstych, onirycznych motywów: splecionych warkoczy, komet i gwiezdnych konstelacji, surowych deseni słoju drewna i elementów dawnej, białej broni.

Rysunki wędrują pomiędzy obiektami, z których raz po raz spogląda na nas twarz — tytułowe Licho to nie tylko nazwa i grymas w logotypie studia, to duchowa esencja przedmiotów. „Każdy talerz obdarzony twarzą to trochę inna osoba. Nakładając im maski z ilustracji, naznaczam je potencjalnymi ludzkimi cechami”. To galeria spojrzeń, zalotnych uśmiechów, melancholijnie przymrużonych powiek, naburmuszonych grymasów.

Przedmioty z charakterem? Dosłownie. Prace zaprezentowane podczas wystawy noszą wszystkie cechy form użytkowych, są zarazem obiektami kolekcjonerskimi — wykonanymi ręcznie w jednym egzemplarzu lub krótkich limitowanych seriach.

Instagram: Instagram

O artyście:

Paweł Olszczyński (ur. 1985), absolwent wydziału grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Hochschule für Gestaltung w Offenbachu. Laureat nagrody głównej Warsaw Gallery Weekend (wspólnie z Martą Niedbał, 2023), stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2016). Tworzy prace rysunkowe, malarskie oraz ceramiczne obiekty i tekstylia. Prace na papierze to najczęściej rysunki wykonane ołówkiem, w których samo medium staje się niemal równorzędnym tematem pracy. Zestawienie tej klasycznej formy z elementami odwołującymi się do współczesności wywołuje efekt dysonansu, rodzaj gry z percepcją i pamięcią — poszukiwanie połączeń między pozornie rozbieżnymi epokami, stylami czy motywami. Ceramiczne obiekty często wyglądają jak znalezione artefakty inspirowane mitycznymi postaciami, a jednocześnie stanowią zawoalowany komentarz do tematów aktualnych.

Miejsce: Offline Studio, ul. Chmielna 10a/23a, Warszawa (prawy domofon przy bramie: 123)

Wernisaż: 10 kwietnia, godz. 19:00

Wystawa: 11–12 kwietnia, godz. 12:00–18:00