Bartłomiej Zawiła to twórca wizualny związany z warszawskim środowiskiem teatralnym i artystycznym. Jego działalność obejmuje realizację wideo i fotografię. Jest członkiem zespołu Nowego Teatru, gdzie pełni funkcję kierownika pracowni wideo, odpowiadając za warstwę audiowizualną spektakli i rozwój języka wizualnego współczesnego teatru.
Istotnym obszarem jego twórczości jest fotografia teatralna — w X edycji Konkursu Fotografii Teatralnej Instytutu Teatralnego im. Z. Raszewskiego został wyróżniony drugą nagrodą za zdjęcia do spektaklu Elizabeth Costello w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego. Nagrodzona seria pokazuje świadome operowanie obrazem jako narzędziem interpretacji przedstawienia: nie ogranicza się do dokumentacji sceny, lecz tworzy autonomiczne narracje wizualne, wydobywając emocjonalne i formalne napięcia spektaklu.
Równolegle rozwija praktykę fotografii ulicznej, koncentrując się na rejestrowaniu codzienności w przestrzeni miejskiej i operując estetyką „decydującego momentu”. Jego zdjęcia cechuje uważność na przypadek, zdolność uchwycenia krótkotrwałych układów znaczeń oraz wrażliwość na relacje między człowiekiem a otoczeniem. Buduje kadry oparte na subtelnych kontrastach, geometrii przestrzeni i często nieoczywistym humorze sytuacyjnym, wpisując się w tradycję klasycznej fotografii ulicznej i adaptując ją do współczesnych form dystrybucji obrazu.
Fotografia teatralna i uliczna stanowią w jego działalności autonomiczne pola twórcze, ale też naturalne rozszerzenie pracy z obrazem w teatrze. W obu przypadkach kluczowe pozostają obserwacja, wyczucie momentu i świadome komponowanie kadru — dzięki temu funkcjonuje jako artysta operujący na styku różnych mediów, rozwijający wizualny język opowiadania o rzeczywistości scenicznej i codziennej.
to projekt, w którym autor pisze: „Przez ostatnie lata fotografowałem w podróży, najczęściej zatrzymując obiektyw na człowieku i jego działaniach w przestrzeni publicznej. W myśl idei ‘idealnego momentu’, który w rzeczywistości nie istnieje, wyselekcjonowałem ponad czterdzieści zdjęć oddających ducha czasu i miejsca.
Wystawa jest relacją między człowiekiem a ulicą — jego emocjami a chwilą, w której się narodziły. Zaistniałe syntezy zatrzymane w kadrze czasem dziwią, czasami bawią, lecz dają szerokie pole do interpretacji. Fotografuję z bliska — lubię styl dobrego reportażu, który nie boi się dotknąć obiektywem człowieka i wywołać w nim emocje. W fotografii szukam niebanalności, geometrii przestrzennej oraz połączeń kolorystycznych tak, by kolor wnosił ciekawość, a wszystko razem stanowiło spójny układ. Nienawidzę dystansu; kiedy głównym bohaterem jest człowiek, podchodzę tak blisko, by czuł, że moja uwaga jest skupiona w stu procentach na nim.”
Fotografie można oglądać do 14.06.2026 w Warszawie.
