Otwarcie wystawy: środa, 3 czerwca, godz. 17:00.
Wystawa czynna do 27 czerwca.
Miejsce: Warszawa.
Na wystawie można zobaczyć prace ukazujące postaci sklejone ze zdjęć ciała, obiektywu i flesza. Przedstawione pozy charakteryzują się brutalnym rozczłonkowaniem, które jednocześnie pozwala oddać ruch — łączą w sobie zastygnięcie obrazowanych ciał i ich dynamiczną kinetykę. Plastyczność kolaży oraz dialektyka przylepienia (rozumianego jako bezruch) i cięcia (umożliwiającego mobilność) przywodzą na myśl zasadę poruszania się człowieka‑pająka z filmu Spider‑Man (2022, reż. Sam Raimi): przyczepianie ciała do architektury i zrywanie elastycznej przędzy w odpowiednim momencie.
Tytułowa uległość prac powiązana jest z ich kolażową formą. Jack Halberstam łączy technikę kolażu z biernością i wydobywa masochistyczny charakter takich obrazów. Pocięte reprezentacje można interpretować jako wymykające się prostym binarnościom; perwersyjna uległość i rozkosz dezintegracji jawią się tu jako formy oporu, nie tyle dla wzmocnienia sprawczości, ile dla zdemontowania normy jako niedoścignionego obiektu dążeń.
Figura człowieka‑pająka wpisuje się w myślenie o kolażu jako technice queerowej. Refleksja nad wizualiami pozwala obserwować ich rolę w koncepcjach nieheteronormatywnej podmiotowości opartej na wymykaniu się klaustrofobicznym reżimom widzialności. Hito Steyerl zauważa, że reprezentacja jest uwikłana w schematy władzy i proponuje rezygnację z reprezentacji na rzecz niewidzialności jako formy odzyskiwania podmiotowości. W tym duchu prezentowane prace można czytać jako próbę rozbiórki reprezentacji: poprzez poszarpany charakter i zamiar oddania ruchu kolaże kierują uwagę na szczeliny, pęknięcia i braki.
Realizacja ucieczki od reprezentacji jest trudna, bo żyjemy w kulturze skonstruowanej podług reguł wzroku; obrazy otaczają nas codziennie. Dla społeczności wykluczonych są one niezbędnym narzędziem walki politycznej, lecz niosą też ryzyko unieruchomienia wyobraźni społecznej i pogłębienia uwikłania w status quo.
Na prezentowanych obrazach szkło obiektywu zdaje się zwracać na nie same, jakby w geście autorefleksji. Lampa błyskowa, służąca pełnej ekspozycji fotografowanego obiektu, pełni też funkcję lampy chirurgicznej — wystawia obrazy na cięcia ostrza krytyki. Alternatywą pozostaje przeglądanie się w przedstawieniach, których odmienność realizuje się w rozpadzie, rozcięciu i niepełności.
Wystawa prezentuje najnowszy cykl prac kolażowych będący częścią rozprawy doktorskiej realizowanej pod opieką prof. Macieja Duchowskiego na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, oraz rzeźbę wcześniej wystawianą i przetworzoną na potrzeby nowej ekspozycji.
Sebastian Winkler
The exhibition features works depicting figures pieced together from photographs of the body, the photographic lens, and the flash. The poses are characterized by brutal dismemberment that nonetheless conveys movement, combining stillness and dynamic kinetics. The vivid collages and the dialectic of sticking (stillness) and cutting (mobility) recall the Human‑Spider’s movement from Spider‑Man (2022, dir. Sam Raimi): attaching the body to architectural elements and snapping the elastic web at the right moment.
The submissiveness in these works is linked to their collage form. Jack Halberstam associates collage cutting with passivity and highlights the masochistic aspect of such images. Fragmented representations can be read as eluding simple binaries; perverse submissiveness and the pleasure of disintegration appear as forms of resistance that aim to dismantle the norm rather than merely empower the excluded.
The Human‑Spider figure fits into thinking of collage as a queer technique. Reflecting on the visuals reveals their potential role in imagining a non‑heteronormative subjectivity based on evading claustrophobic regimes of visibility. Hito Steyerl observes that representation is entangled with power and suggests abandoning representation for invisibility as a way to reclaim subjectivity. Seen this way, the works attempt to dismantle representation: their jagged nature and intention to capture movement draw attention to gaps, cracks, and absences.
Escaping representation is difficult because we live in a visual culture; images surround us daily. For marginalized communities images are essential political tools but also risk stifling public imagination and reinforcing the status quo.
The photographic lens in the works seems to turn on the images themselves in a gesture of self‑reflection. The flash, aimed at fullest exposure, also serves as a surgical lamp—exposing images to the sharp blade of critique. While awaiting the results of these operations, we can look at ourselves through representations whose otherness manifests in disintegration, dissection, and incompleteness.
This exhibition presents the latest series of collage works, part of a doctoral dissertation supervised by prof. Maciej Duchowski at the Academy of Fine Arts in Warsaw, and a sculpture reworked for the new show.
Sebastian Winkler
