Bilety są już dostępne tutaj
Więcej informacji i wydarzeń dotyczących obu Beksińskich, jak również zdjęcia z imprezy muzycznej im poświęconej można znaleźć na dedykowanej grupie
W celu łatwiejszego śledzenia najnowszych informacji o moich wycieczkach zapraszam też do mojej grupy na WhatsAppie. W celu uzyskania linku do grupy proszę o wiadomość prywatną na Good Events with Pawel.
This tour is in Polish. The one in English is here
Niniejszy spacer będzie dotyczył twórczości bardzo wyjątkowego artysty — najbardziej popularnego polskiego powojennego malarza, Zdzisława Beksińskiego.
Jedna z dwóch stałych wystaw twórczości Beksińskiego znajduje się w Nowohuckim Centrum Kultury, gdzie zobaczymy jego obrazy należące do kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich.
Zdzisław Beksiński (1929–2005) jest definitywnie twórcą wzbudzającym ogrom emocji. Zainteresowanie jego twórczością wykracza poza pasjonatów malarstwa, nie tylko dlatego, że mistrz zajmował się także projektowaniem, rysunkiem i fotografią. Wobec twórczości artysty z Sanoka po prostu ciężko przejść obojętnie. Ponadto jego twórczość była inspiracją do kreacji z zakresu popkultury: filmów, gier komputerowych, programów Virtual Reality, jak również tatuaży.
Z pozostawionych po sobie ogromnej ilości materiałów archiwalnych wyłania się postać bardzo ceniąca sobie niezależność twórczą. Malarz do tego stopnia nie chciał być zależny od opinii innych, że niezwykle rzadko, a jeśli już to bardzo niechętnie komentował swoją sztukę. Również na wystawach swoich prac można go było spotkać tylko okazjonalnie na początku kariery malarskiej.
Największym kolekcjonerem i przyjacielem artysty z Sanoka był Piotr Dmochowski — urodzony w Polsce paryski prawnik, który przez wiele lat prowadził galerie obrazów Beksińskiego w stolicy Francji. Dmochowski, tak jak większość odbiorców, preferował tzw. okres fantastyczny w twórczości Beksińskiego i namawiał go na malowanie w takim stylu. Zdzisław niechętnie odnosił się do tych sugestii, co traktował jako zamach na swoją artystyczną wolność.
Beksiński, pomimo że był gwiazdą awangardy i pupilkiem krytyków w latach 50., był zupełnie nieznany szerszej publiczności, a w rodzinnym Sanoku co najmniej nierozumiany. Dopiero pod koniec lat 60. powiedział: „Przyjechała kilka razy telewizja, zrobiła parę wywiadów i awansowałem do kadry narodowej Sanoka.
