Rysunek Ryszarda Bojarskiego
O wydarzeniu
Ryszard Bojarski — Rysunek
Galeria DAP3 | Dom Artysty Plastyka OW ZPAP | ul. Mazowiecka 11A, Warszawa
Wystawa czynna od piątku 6 marca do niedzieli 29 marca 2026 roku.
Wernisaż: piątek 6 marca 2026, godz. 18:30.
Ryszard Bojarski urodził się w 1954 roku w Warszawie. Ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie. Studiował na warszawskiej ASP w latach 1975–1980; dyplom uzyskał na Wydziale Architektury Wnętrz w 1980 roku.
Wiosną 1981 roku zestaw prac rysunkowych o tematyce muzycznej prezentowany był w Teatrze Małym w Warszawie podczas koncertów zespołu „Mech”. Na przełomie lat 1982/1983 realizował oprawę plastyczną Ośrodka Kultury Polskiej w Lipsku. W 1983 roku był asystentem reżysera przy realizacji opartego na prozie Brunona Schulza filmu „Ażiotaż biletów na czas” w reżyserii Aliny Skiby. W latach 1988–1991 współpracował z czasopismami „Fikcje i Fakty” oraz „Fantastyka”. W latach 1983–2019 był nauczycielem przedmiotów projektowych w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Warszawie.
- 1986 — Galeria „Na Brechta”, Warszawa
- 1988 — Galeria „Ściana Wschodnia”, Warszawa
- 1989 — Dom Literatury, Warszawa
- 1991 — Galeria „Ściana Wschodnia”, Warszawa
- 1992 — Warszawska „Dekada Sztuki”, ASP w Warszawie
- 1994 — Wystawa z okazji 50. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego — Muzeum Wojska Polskiego. Nagroda w konkursie ogólnopolskim za pracę rysunkową „Z dymem pożarów”.
- 1994 — Wystawa z okazji 50. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego — „Zwycięstwo ducha nad materią”, Dom Artysty Plastyka w Warszawie.
W przeszłości — jak również współcześnie — technika rysunkowa wykorzystywana jest najczęściej do tworzenia szkiców stanowiących podstawę do realizacji ostatecznych dzieł: architektonicznych, rzeźbiarskich, malarskich, graficznych itp. Niekiedy twórcy tworzyli prace rysunkowe jako samodzielne dzieła na równi z innymi technikami realizacji. W przypadku tej prezentacji mamy do czynienia ze świadomym wyborem techniki rysunkowej do realizacji własnej wizji twórczej.
Twórczość określana jest przez autora jako surrealizm abstrakcyjny lub abstrakcja surrealistyczna. Prezentowane są dwa cykle: Draperie 1 (50×70) i Draperie 2 (A4). Na różnorodnie ukształtowanych zbitkach tkanin pojawiają się pozostałości minionych epok, symbolizujące przemijanie i nieodwracalne nadejście śmierci. Fragmenty szkieletów ludzkich i zwierzęcych oraz fragmenty architektury dominują w tym przekazie; czasem przypomina to świat wykopalisk. Wydobyte pozostałości minionego świata przypominają o jego istnieniu i są inspiracją do dalszych poszukiwań.
Istotną cechą tej twórczości jest dążenie do perfekcyjnego wykorzystania narzędzia — technika realizacji cechuje się niezwykłą precyzją i dokładnością. Można przytoczyć słynne zdania Waltera Gropiusa (twórcy Bauhausu): „Artysta jest natchnionym rzemieślnikiem” oraz „Istotna dla każdego artysty jest doskonałość warsztatowa”. To przewodnie hasła tej twórczości, które towarzyszą autorowi podczas realizacji jego wizji rysunkowych. Prace zostały wykonane ołówkami o różnej miękkości, piórkami, czarnym tuszem oraz cienkimi czarnymi długopisami.
