Poetycka podróż przez życie odważnej i wrażliwej Jadwigi Stańczakowej.
Brak zaplanowanych terminów
Poetycka podróż przez życie odważnej i wrażliwej Jadwigi Stańczakowej.
Krakowskie Forum Kultury
Piotr Rowicki, JADWIGA
Mazowiecki Instytut Kultury, Warszawa
12 lipca 2026, 19:00
Gdyby szukać jednego słowa, które można spróbować opisać życie Jadwigi Stańczakowej, byłoby to słowo: cień.
Utrata wzroku, wejście w cień. Cień ojca. Cień żydowskiego pochodzenia. Cień getta. Cień utraconego brata i przyjaciół. Cień Mirona Białoszewskiego. Cień depresji.
Tym jednym słowem nie da się jednak opisać całego życia. Droga ociemniałej Jadwigi Stańczakowej to też niewyobrażalna, mozolna i często beznadziejna walka o wyjście z cienia — z każdego cienia. Do jasności. Do własnej twórczości, do własnego ja, do samostanowienia, samoakceptacji i decydowania o swoim losie. O losie kobiety, matki, babki, dziennikarki i poetki.
Sama o sobie mówiła: „ja ślepak”. I jako jedna z pierwszych odważyła się pisać o utracie wzroku i depresji, tak jak jeszcze nikt wtedy nie pisał.
Monodram w wykonaniu Agnieszki Przepiórskiej nie jest opowieścią o życiu zapomnianej, chorej poetki, którą literaturoznawcy zaszufladkowali jako „tę od Mirona”. To poetycka podróż przez życie kobiety odważnej, dzielnej, twardej i wrażliwej jednocześnie, o szerokich horyzontach i zainteresowaniach, widzącej dużo więcej i dalej niż większość, którym wydawało się, że z ich wzrokiem wszystko w porządku.
To jazda bez trzymanki, na latającym dywanie, do gwiazd, do barw, do zieleni.
„To nie jest rola w klasycznym sensie; nie tylko próbuję grać Jadwigę, próbuję zbliżyć się do jej wewnętrznego świata, do sposobu w jaki doświadczała rzeczywistości: ludzi, poezji, ciszy. Staram się przybliżyć do jej zmysłu widzenia poprzez słowa, dźwięki, obecność. Dla mnie Jadwiga była poetką, która słyszała świat tak głęboko i w takich tonacjach, że sama próba zbliżenia się do tego odczucia mnie porusza.
Nie chcę jej „odgrywać”. Nie chcę tworzyć postaci. Szukam doświadczenia – prawdziwego, czułego spotkania z tym, co mogło być w niej. Z tą ciszą, którą w sobie niosła. Z tą odwagą bycia sobą. To ogromne wyzwanie, ale jeszcze większy zaszczyt, że mogę nieść tę historię. Historię niezwykłej kobiety.”
Po przedstawieniu zapraszamy na spotkanie z twórcami i wykonawcami.
1 czerwca 2025, Mazowiecki Instytut Kultury, Warszawa
80 minut
100/80/60 zł
Poetycka podróż przez życie odważnej i wrażliwej Jadwigi Stańczakowej.
