Co widzimy, kiedy obrazy zostają zestawione w nowe, nieoczywiste układy i oderwane od swoich pierwotnych funkcji i autorów? Co dzieje się z ich znaczeniem, gdy zaczynają funkcjonować w nowych kontekstach? Ekspozycja Andrija Bojarova „Preanalogue Postdigital. Wystawa indywidualna / Isikunäitus” stawia pytania o funkcjonowanie fotografii jako medium podlegającego ciągłym przekształceniom.
Ekspozycja obejmuje blisko 100 obiektów i składa się zarówno z pojedynczych fotografii, jak i rozbudowanych zestawów obrazów. Łączone w nieoczywiste, często zaskakujące układy, tworzą nowe konteksty i znaczenia. Bojarov wykorzystuje prace różnych autorów – zarówno znanych, jak i anonimowych – kadry filmowe, reprodukcje, materiały archiwalne oraz kserokopie wyszukiwane w rozmaitych źródłach. Przekształcając je, pokazuje, że sens obrazu nie jest stały, lecz zależy od kontekstu, w jakim zostaje umieszczony.
Andrij Bojarov – artysta wizualny, niezależny kurator i badacz sztuki współczesnej – w swojej twórczości konsekwentnie podejmuje refleksję nad statusem obrazu we współczesnej kulturze. Artysta określa swoje prace jako „wtórne odbicia” i „kopie kopii”. Nie przedstawiają one rzeczywistości wprost, lecz jej ślady: fragmenty, resztki, wspomnienia i wizualne wrażenia. Często wymykają się jednoznacznym interpretacjom; ich siłą jest niedosłowność – zamiast oferować gotowe odpowiedzi, uruchamiają skojarzenia i wyobraźnię. Jak podkreśla kurator wystawy Marek Janczyk: „Te nieoczywiste znaczeniowo prace (…) mogą i powinny pełnić rolę stymulatorów dla namysłu, wrażliwości i wyobraźni”.
„Preanalogue Postdigital” nie oferuje jednej zamkniętej narracji, lecz otwiera przestrzeń pytań o naturę obrazu fotograficznego i jego miejsce w sztuce współczesnej. To wystawa dla wszystkich, którzy chcą spojrzeć na fotografię inaczej: nie jak na zapis rzeczywistości, lecz jako punkt wyjścia do pytań o pamięć, percepcję i sposób, w jaki dziś patrzymy na świat.
Estońskie słowo „isikunäitus” w tytule „Preanalogue Postdigital. Wystawa indywidualna / Isikunäitus” nie określa w tym wypadku rodzaju ekspozycji, lecz stanowi integralny element jej nazwy. W dosłownym tłumaczeniu oznacza ono „wystawę indywidualną” lub „osobistą”, a więc silnie związaną z jednostkową perspektywą twórcy. Artysta używa tego terminu przewrotnie względem tradycyjnego użycia – nie po to, by nazwać solowy format wystawy, lecz by podkreślić jej osobisty charakter.
