Czerwcowe koncerty na dachu stały się już labową tradycją. Ponownie zapraszamy Was do ogrodu, gdzie pod gołym niebem dźwięki miasta połączą się z muzyką.
Właśnie miastem inspirował się Bobby Ge w swoim utworze na skrzypce z elektroniką Doppelgänger Streets. Kompozytor, spacerując po ulicach, często odczuwał surrealizm sąsiedztwa krzykliwych sal koncertowych i wieżowców z brudnymi zaułkami i biednymi jadłodajniami. Fascynowało go, że ta sama ulica dla jednej osoby będzie synonimem przepychu i kultury, dla innej — ponurym, bezlitosnym czyśćcem. W mieście nakładają się na siebie różne rzeczywistości; nie konkurują ze sobą — zdają się nie zauważać siebie nawzajem. To sprawia, że po miastach można obsesyjnie chodzić bez końca. Nigdy nie wiesz, do którego świata niespodziewanie wstąpisz.
Muzyka potrafi osaczyć. Potrafi wejść w naszą głowę niczym powracająca myśl, od której nie sposób się uwolnić. W The Light Is Calling Michaela Gordona krótkie fragmenty dźwiękowe nie rozwijają się, a uporczywie krążą — nieubłaganie i hipnotycznie. Podobnie w Hypnosis Pawła Janasa, gdzie repetycja staje się wręcz doświadczeniem — wciągającym i pochłaniającym, prowadzącym w stronę transu, stanu, w którym percepcja ulega zawieszeniu, a granica między kontrolą a jej utratą zaczyna się zacierać.
W utworze Rage against reply guy Báry Gísladóttir poczujemy napięcie między powtarzalnością a narastającą intensywnością — jakby energia, początkowo uwięziona w zamkniętym obiegu, stopniowo szukała ujścia. Dźwięk funkcjonuje tu jak żywa materia — zdolna do transformacji i oporu.
Hortus Conclusus, Hortus Apertus Ewy Trębacz — światowa premiera tego wieczoru — to utwór, w którym wyizolowane elementy rzeczywistości ulegają powiększeniu, fragmentacji i nawarstwieniu. „Zamknięty ogród” — przestrzeń introspekcji, ale też samotności i obsesyjnego powracania do detalu — stopniowo otwiera się, a dźwięk, ucieleśniony w głosie i instrumentach, wchodzi w relacje z otoczeniem: z powietrzem, przestrzenią, słuchaczami.
Czy ktoś już zauważył motyw przewodni? Tak: obsesja. Koncert Ogród zamknięty, ogród otwarty jest prologiem tegorocznego AżTak Festiwalu, na którym przyjrzymy się ludzkim obsesjom — temu, co nas wciąga, czemu nie możemy się oprzeć, co nas niszczy, ale też buduje i pozytywnie nakręca. W świecie, który zdaje się już nigdy nie zatrzymać, obsesyjnie szukamy… no właśnie, czego? Spróbujmy znaleźć na to odpowiedź, albo po prostu posłuchajmy dobrej muzyki.
Przestrzeń Muzyki Współczesnej Hashtag Lab współfinansuje Miasto Stołeczne Warszawa. Patronem medialnym Przestrzeni Muzyki Współczesnej Hashtag Lab jest POLMIC.PL oraz Dwójka Polskie Radio i Wyborcza.pl
Organizatorem Hashtag Lab jest Fundacja Sfera Harmonii.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – w ramach programu „Zamówienia kompozytorskie”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. Dofinansowano także w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
Ewa Trębacz (ur. 1973) to pochodząca z Krakowa kompozytorka i artystka intermedialna mieszkająca w Seattle (USA). Jej twórczość obejmuje utwory instrumentalne, kompozycje z komputerowo realizowanym dźwiękiem, ścieżki do eksperymentalnych filmów animowanych oraz przestrzenne kompozycje audiowizualne w rozszerzonej rzeczywistości. Trębacz łączy zaawansowane technologie mediów z praktykami wykonawczymi takimi jak heterofonia czy improwizacja. Jest absolwentką Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie oraz programu doktoranckiego DXARTS na University of Washington w Seattle. Jej utwory były prezentowane w ponad 30 krajach podczas festiwali i konferencji (m.in. Ars Electronica, ICMC, SEAMUS, NYCEMF). Płyta monograficzna kompozytorki ukazała się w 2013 w cyklu „Muzyka Polska Dzisiaj. Portrety Współczesnych Kompozytorów Polskich”.
