Co kwartał spotykamy się, by wyrazić nasze przejęcie sprawą katastrofy klimatycznej. Jesteśmy przez pół godziny w ciszy, by zamanifestować naszą troskę w sposób, który odwołuje się do podstawowej ludzkiej natury - zwyczajnego bycia, prostoty istnienia. Nie trzeba mieć żadnych poglądów, zgadzać się z innymi lub z nimi spierać. Wystarczy, że przyjdziesz i pobędziesz z nami i całym światem.
Czy to coś da? Wierzymy, że taka forma ekspresji jest jak dźwięk dzwonka - sama w sobie znaczy tylko tyle, ile widać. Jeśli istnieje jakieś prawdziwe znaczenie, to powstaje ono w Tobie. Czy słyszysz?
20 września, 11:30-12:00, przy warszawskiej Syrence
Możesz dołączyć na dowolny czas - zacząć z nami albo trochę później, skończyć z nami albo trochę wcześniej. Możesz siedzieć na macie i poduszce (przynosimy ich trochę), na krześle, na kamieniu, na ziemi, na sprzęcie do siedzenia przyniesionym przez siebie. Możesz przynieść tabliczkę tłumaczącą Twoją intencję.
Ubierz się odpowiednio: pół godziny siedzenia nad Wisłą to może być pół godziny wystawienia na słońce i upał. Może weź sobie nakrycie głowy i wodę? Nie wiem, co zrobimy, gdy będzie padać - ale i wtedy siedzimy; może przeniesiemy się pod Most Świętokrzyski. Się zobaczy.
