Mahler: Koniec i początek

O wydarzeniu

Mahler: Koniec i początek - wyjątkowy koncert Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie pod batutą Yaroslava Shemeta. 14 marca 2026 - Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego stanie się miejscem niezwykłego muzycznego spotkania. Orkiestra Polskiego Radia w Warszawie, pod batutą jednego z najciekawszych dyrygentów młodego pokolenia, Yaroslava Shemeta, zaprezentuje program „Mahler: Koniec i początek”. Bilety: https://www.bilety24.pl/.../682-mahler-koniec-i-poczatek... Wieczór został skonstruowany na zasadzie emocjonalnej retrospekcji. Program otworzy wizjonerskie Adagio z X Symfonii - ostatniego, niedokończonego dzieła kompozytora - będące kruchym zapisem lęku, ale i niezwykłego piękna. W drugiej części nastąpi gwałtowny zwrot ku witalności: usłyszymy monumentalną I Symfonię D-dur „Tytan”. To zestawienie pozwala przeżyć Mahlera „od tyłu” - od mądrości pożegnania po młodzieńczą, rewolucyjną siłę „początku”. „Zaczynamy od końca, by tym mocniej poczuć narodziny i nowy początek. To program o cyklu życia i niezłomności ludzkiego ducha. Yaroslav Shemet, ze swoją charyzmą, witalnością i przede wszystkim głębokim namysłem nad muzyką Mahlera, jest idealnym partnerem do pokazania tej drogi” – mówi Kajetan Prochyra, Dyrektor Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie. O utworach: Adagio z X Symfonii - szept znad przepaści. To muzyka pisana na granicy światów. Adagio to jedyna w pełni ukończona część ostatniej symfonii Mahlera, tworzonej w czasie głębokiego kryzysu osobistego i lęku przed nieuchronnym końcem. Utwór uderza nowoczesnością - słynny, przerażający akord dziewięciodźwiękowy w kulminacyjnym momencie brzmi jak krzyk, którego nie da się ubrać w słowa. To Mahler mistyczny, pogodzony z losem, ale wciąż szukający sensu w cierpieniu. W interpretacji Yaroslava Shemeta to pożegnanie zyskuje niemal filmowe napięcie, stając się studium ludzkiej kruchości. I Symfonia D-dur „Tytan” - manifest życia. W drugiej części wieczoru cofamy się do momentu, w którym wszystko się zaczęło. „Tytan” to eksplozja młodzieńczej pewności siebie i zachwytu nad światem. Mahler wprowadza nas do lasu pełnego ptasich głosów, by po chwili porwać nas w wir ludowych tańców i ironicznego marsza żałobnego opartego na motywie „Panie Janie”. Finał symfonii to potężne, triumfalne zwycięstwo światła nad mrokiem. To utwór, który zrewolucjonizował orkiestrę symfoniczną, nadając jej nową, niemal fizyczną siłę rażenia - idealną dla dynamicznego stylu dyrygenckiego Shemeta.